Hoe zeker zijn onze zekerheden

Wij mensen zijn altijd op zoek naar zekerheid.
Wij hebben steun nodig, een houvast, omdat ons vertrouwen erg klein is.
Als alles zijn gangetje gaat dan ontlenen wij kracht aan datgene dat ons omringt.
Wij voelen ons sterk en vol zelfvertrouwen, misschien zelfs zelfvoldaan.
Wij maken graag lange termijn plannen en wij zullen die dan ook meteen goed verzekeren, zo 'zeker' als wij zijn van onszelf.
Wij hebben doorgaans weinig vertrouwen in Gods voorzienigheid.
Nee, wij houden het liefst alles in onze eigen handen. Dan kunnen wij alles controleren in ons leven, althans zo denken velen.
Heel vaak moeten wij constateren dat de zekerheden waar wij achteraan holden, als een fata morgana oplosten, nét voordat wij deze bereikten.
Als onze zekerheden bedreigd worden en wij weer gedwongen worden ons aan te passen en misschien zelfs te vechten voor ons plekje, dan is het snel gedaan met ons zelfvertrouwen.
Wij worden humeurig, verliezen onze zelfbeheersing en tonen daarmee onze zwakheid en geestelijke onvolwassenheid.

Onverwachte gebeurtenissen in ons leven, zoals werkeloosheid, invaliditeit en sterfgevallen kunnen ons leven totaal op de kop zetten.
Alle toekomstdromen spatten uiteen als een zeepbel. De mooie toekomst wordt een onzekere toekomst.
Onze blijheid maakt plaats voor teleurstelling. De kreten 'positief denken' en 'loslaten', betekenen nog maar weinig.
Mensen kunnen soms opstandig worden en heftig reageren als anderen hen trachten te helpen in een dergelijke situatie.
Het is ook niet makkelijk om met tegenslagen om te gaan.
De tegenwoordige mentaliteit van 'ieder voor zich en God voor ons allen' maakt het vaak nog moeilijker.

Als later alles weer een beetje is genormaliseerd, dan blijkt bijna altijd dat deze gebeurtenissen ons leven verrijkt hebben in geestelijke zin.
Heel vaak komen mensen sterker en strijdbaarder uit zo’n proces tevoorschijn.
Soms moeten wij nu eenmaal gedwongen worden om te veranderen, om ons leven anders te gaan zien en anders te gaan leiden.
Hoe vaak zien wij niet dat mensen die een druk leven geleid hebben en een overvolle agenda hadden, met verdriet en tranen terugkijken op die drukke tijd.
Die drukke tijd die hen de tijd ontnam om met de werkelijk belangrijke zaken bezig te zijn, de echte vriendschappen, de emotionele verbondenheid met de partner, kinderen en andere mensen om hen heen.
Emotionele schade die misschien nooit meer te herstellen is. De herinnering aan het verleden moet zo vaak met veel tranen worden schoongespoeld.

De wet van oorzaak en gevolg slingert als een rode draad door de eeuwigheid.
Het is niet God die straft. Dat doen wijzelf.
Als een kind met lucifers speelt zal het gewaarschuwd worden door de ouders.
Als dat kind niet wil luisteren en volhard in ongehoorzaamheid, dan zal de dag komen dat het zijn vingers verbrand.
Zo gaat het ook met ons.
Als wij alle signalen en waarschuwingen negeren die tot ons komen in woord, geschrift en via ons innerlijk, dan wordt toegelaten dat wij ons straffen.
Dit hoort bij ons bewustwordingsproces.
Indien dit niet zou worden toegelaten dan zouden wij blijven ronddolen in ons kringetje.
Tegenslag in het leven kan dus een grote zegen zijn.

Laten wij ons dus meevoeren op de levensstroom.
Natuurlijk moeten wij vooruit denken en zorgen voor de toekomst.
Dat doen de dieren ook voor de winter. Zij treffen voorzorgsmaatregelen en leggen voorraden aan.
Maar het is niet verstandig om alles te willen plannen, alles te willen regelen en alle risico’ s te willen uitsluiten.
Het leven is méér dan zoveel mogelijk geld verdienen en materie verzamelen.
Besef steeds dat God beschikt en dat ons leven voor een groot deel is voorbestemd.
Het leerplan des levens, onze blauwdruk van het leven is gepland. Onze vrije wil geeft ons echter de mogelijkheid om keuzes te maken.
Wij kunnen kiezen iets te doen of na te laten, onze levenslessen te leren of ons te vermaken.
Om met Schopenhauer te spreken, wij zijn vrij te doen wat wij willen, doch wij zijn niet helemaal vrij te willen wat wij willen.