Waarom wij niet waarachtig zijn

Veel mensen zijn zoekende. Dit zoeken is vaak een onbewust zoeken naar liefde en waardering.
In onze vroegste jeugd hebben wij al geleerd hoe wij het best onze zin kunnen krijgen. Het ene kind heeft geleerd dat door ‘lief’ zijn het doel bereikt kan worden, het andere kind door gedram. Het ene kind door ‘jaknikken’ en toegeven en het andere weer door agressie en volhouden.
Wij hebben in elk geval geleerd om in bepaalde situaties afstand te doen van onze eigen aard en ons gedrag aan te passen aan het verwachtingspatroon van anderen. In eerste instantie aan onze ouders, opa’s en oma’s, broertjes en zusjes, later aan andere kinderen en volwassenen.
Het kan ook zo zijn dat men als kind het gevoel heeft geen aandacht te krijgen of het gevoel emotioneel verwaarloosd te worden. Hoe een kind een en ander ervaart is afhankelijk van zijn karakter. Als kind kun je dan erg je best gaan doen om die aandacht, liefde en waardering te krijgen.
Zeker als je nooit eens het gevoel hebt dat je gewoon iets krijgt omdat je er bent als mensje. Er wordt doorgaans een tegenprestatie verlangd.

Zo kun je in je latere leven nog steeds dat gedrag vertonen.
Je kunt je dan op je werk, in je huwelijk, je vriendenkring ook wegcijferen en uitsloven om die waardering te krijgen. Dat gebeurt onbewust. Als je als meisje het gevoel hebt gekregen dat jongens meer waard zijn en dat je zelden iets naar de zin van vader deed, dan werkt dat later door.
Je cijfert je dan weg, plaatst je onbewust achteraan omdat anderen, je man of vriend, meer waard zijn. De deur naar misbruik wordt dan opengezet.
Dat alles kan soms leiden tot (emotionele) uitputting. ‘De kruik gaat zo lang te water totdat die barst’, luidt het spreekwoord.

Als men niet zichzelf is dan kan men ook niet waarachtig zijn. De mens is een meester in zichzelf voor de gek houden en goed te praten en denken.
Zo kan men dan het gevoel hebben een goed mens te zijn als men nooit boos wordt en altijd rekening houdt met anderen. Ja, in dat geval wordt men aardig gevonden en is men sympathiek.
Objectief gezien is men een huichelaar en niet zo’n goed mens omdat anderen voor de gek worden gehouden en een verkeerd beeld hebben gekregen.
In zo’n situatie gaat men gemakkelijk op de tenen lopen. De ademhaling is doorgaans onjuist en de energiebalans raakt verstoord. Er gaan blokkades ontstaan die tot gezondheidsklachten kunnen leiden.
Kortom men is dan niet geaard, omdat men niet naar zijn werkelijke aard leeft. Objectief geredeneerd draagt men een masker en staat niet met ‘beide benen op de grond’.

Als men zijn emoties niet uit, dan komen deze heel vaak in dromen tot uiting.
In een droom kan men dan op of in een voertuig zitten welke gehinderd wordt door anderen en nooit zijn doel bereikt. Men kan bijvoorbeeld altijd de weg kwijt zijn of geen controle hebben over dat voertuig of men is gedwongen met anderen mee te rijden.
Mensen die (onbewust) hun ware aard verbergen, verbergen doorgaans ook hun ware emoties. Vooral agressie, boosheid en vermeende zwakte, zoals huilen, worden onderdrukt. Zelf kan men dan het idee hebben zich goed te beheersen. Zelfonderdrukking is een betere uitdrukking.
Onderdrukte agressie kan zich in dromen uiten in gewapende conflicten of explosies die steeds erger worden naarmate men meer en meer geestelijke en lichamelijke signalen negeert. Het kan zich uiten in conflicten met een man of vrouw. Deze staan altijd voor de eigen mannelijke of vrouwelijke eigenschappen.
Het kan zich ook uiten in vluchten voor agressie. Doodmoe kan men wakker worden voor de uitputtende vlucht in de droom, soms achtervolgt door het een of andere agressieve dier of mens(en). Soms is het een dier dat normaliter helemaal niet agressief is, zoals een poes of konijn.
Dit kan erop wijzen dat de betrokkene angst voor het leven heeft of het ‘kwade’ in zichzelf niet wil onderkennen en zo graag een ‘goed’ mens wil zijn.
In het dagelijks leven kan dit tot uiting komen dat men steeds zijn grenzen verlegt en dan op een gegeven ogenblik — vaak op het verkeerde moment — ‘ontploft’. De ander is zich dan van geen kwaad bewust en begrijpt die heftige reactie dan niet.

In het leven gaat het om bewustwording. Dat is dan ook de reden dat het aardse leven een school is.
Men kan het ook een toneelspel noemen omdat wij allemaal een bepaalde rol in het leven vervullen. Dit aardse toneelspel is geen aaneenschakeling van toevalligheden. Neen, er is een dynamisch draaiboek. Dit draaiboek staat op bepaalde punten vast. Dat is ons karma. Daarnaast mogen wij met z’n allen meeschrijven aan dit draaiboek. Het uiteindelijke doel is meer wijsheid, (zelf)kennis en het omhoogtillen van de hele schepping.
Wij fungeren als elkaars spiegel. Zoals ik elders op de site verwoord, hebben wij de neiging om ons innerlijk te projecteren op de buitenwereld. Wat ons opvalt of zelfs stoort aan anderen, leeft (onbewust) in onszelf en wacht om gewekt en overwonnen te worden.
Zo gauw als wij ons masker afzetten en waarachtig onszelf durven zijn, hoeft een ander ons geen spiegel meer voor te houden. Dan zijn wij pas echt ‘bevrijd’. Dan hoeven wij geen energie meer te steken in het ophouden van de schijn en wachten ons een overvloed aan energie, gezondheid en (geestelijke) kracht.

Als wij ons hebben bevrijd van alle ballast en schijn dan kan het Leven pas echt in ons leven. Wij moeten hiertoe met ons hele hart Ja zeggen tegen God die het Leven zelf is. Het Leven dat in ons, in alles en iedereen leeft waardoor alles en iedereen leeft en bestaat.
Wij moeten de stoppen met meehuilen met de wolven in het bos en onszelf zijn en daarvoor is soms heel veel moed nodig.