Objectiviteit

Zuiver objectief zijn is voor een mens niet mogelijk.
Wij zijn het product van onze aanleg, eigenschappen van onze (voor)ouders en ervaringen. De buitenwereld fungeert hierbij als een spiegel van onszelf.

Deze reflectie van onszelf in de wereld om ons heen is ontstaan na de zondeval.
Adam en Eva lieten zich verleiden door te luisteren naar een bron (Lucifer) buiten henzelf. Zo ontstond de gewoonte om buiten onszelf naar antwoorden over ons zelf te zoeken.
Het innige, zuivere gevoel en contact met God raakten wij kwijt.

Het zoeken naar antwoorden op vragen over onszelf is na de Verlichting (18e eeuw) alleen maar toegenomen.
Tijdens de Verlichting ging de mens zichzelf centraal stellen in plaats van God.
Door het empirisme — kennis verkrijgen door zintuiglijke ervaringen — ging de mens zich nog meer op de buitenwereld richten. Het rationalisme ging ook een grote rol vervullen.
In het rationalisme bestaan diverse stromingen. In het metafysisch rationalisme speelt God nog een grote rol, doch bij het wereldlijk rationalisme — de wetenschap — niet.

Wij hebben de neiging alles verstandelijk te willen verklaren en dat gaat nu eenmaal niet.
Niet alles is voor ons te meten, onder een microscoop te leggen en met onze beperkte wijsheid te verklaren. Daarvoor is er téveel tussen hemel en aarde.
Onderzoeksuitkomsten moeten vaak bijgesteld worden en doorgaans zijn er meer vragen dan antwoorden.

Zie dit in hetzelfde verband als de wijze die zich bewust wordt van zijn onwetendheid, naarmate hij meer kennis krijgt. Elk antwoord op een vraag veroorzaakt een waaier van nieuwe vragen.
Wij zeggen toch zelf dat één gek meer vragen kan stellen dan een wijze kan beantwoorden.

Wij hebben iets echt begrepen als al onze vragen beantwoord zijn. Wij weten nu dat er steeds weer vragen zullen zijn en dat ons begripsvermogen niet onbeperkt is.
Wij zullen dus steeds subjectief zijn en steeds onze mening moeten bijstellen. Dit zou ons nederig moeten maken.
Wij mogen gerust een eigen zienswijze en mening hebben, doch wij mogen niet oordelen en al helemaal nooit veroordelen.

Laten wij alles dat om ons heen gebeurt benutten om onze wijsheid te doen groeien.
Laten wij ons oefenen om in andere mensen te leren ontdekken wat wij dienen te veranderen in onszelf.
U hebt al elders op de site kunnen lezen dat de tekortkoming waaraan wij ons storen bij de ander, de zonde is die wij in ons moeten overwinnen.
De wereld om ons heen is als een spiegel waarin wij ons eigen wezen reflecteren.
Het heeft weinig zin te jammeren: “Waarom overkomt míj dit nu weer?” als wij er de les niet uit trekken.
Als wij veranderen, verandert de wereld om ons heen en behoeven de mensen die ons ontmoeten niet meer als spiegel te fungeren.
Wij zullen dan weer andere mensen ontmoeten om weer iets nieuws over onszelf te leren of om als spiegel voor een andere te fungeren.