Waarom zijn er moeilijkheden in ons leven

Onze benadering van aankomende moeilijkheden is subjectief.

De neiging om moeilijkheden uit de weg te gaan hebben alle mensen.
Nooit zijn wij altijd even sterk en moedig. Wij hoeven ons daar niet voor te schamen.
Zelfs de sterkste mens heeft zijn zwakke momenten en op die momenten heeft ook hij de neiging om te zeggen: “Nu even niet”.
Moeilijkheden zijn min of meer altijd bedreigend.
Als ons leven rustig en voorspoedig voortkabbelt, zien wij moeilijkheden wellicht sneller als een bedreiging van onze rust en vrede.
Dit geldt zeker als de uitkomst, bijvoorbeeld op financieel gebied, heel onzeker is. Het kan inderdaad heel beangstigend zijn.
In onze optiek is het dan heel logisch dat wij op alle mogelijke manieren die moeilijkheden trachtten te ontwijken.
Indien wij regelmatig met moeilijkheden worstelen, dan zijn wij er wel aan gewend en is het wellicht minder bedreigend.
Doch wij dienen ons weer de vraag te stellen waarom ons dat overkomt. Een probleem overvalt ons niet toevallig. Er steekt meer achter.
Hoe pijnlijk ook, het heeft alles te maken met ons groeiproces en de wet van oorzaak en gevolg.
Wij kunnen door onoplettendheid of laksheid verzuimd hebben het probleem in een eerder stadium aan te pakken.
Moeilijkheden die voortvarend worden ondergaan en aangepakt, blijken vaak minder erg dan zij er aanvankelijk uitzagen.
Wij groeien er altijd door. Misschien zien wij dat zelf absoluut niet zo op dat moment.
Er kan geruime tijd overheen gaan voordat wij in staat zijn om alles op de werkelijke waarde te schatten.
Problemen moeten wij altijd als 'leeropdrachten en werkstukken' zien in ons leven op de aardse levensschool.

God wil dat wij volmaakt worden in onze evolutie.

Daarom wil Hij of laat Hij toe dat wij soms in het 'diepe' gegooid worden of in de 'modder' vallen.
Wij dienen dan als eerste ons maximaal in te spannen om er weer uit te komen.
Wij worden hierbij geholpen vanuit de onzichtbare wereld van de geest. Wij zijn nooit alleen.
Indien wij ons maximaal in spannen en bidden (met ons hart vragen) voor hulp zal die hulp ons niet onthouden worden.
Zie het weer zoals bij de opvoeding van een kind. Een kind moet ook leren alles zelf te doen.
Een liefdevolle ouder zal toezien dat alles goed verloopt en zal pas ingrijpen als het kind er niet meer uitkomt of als er gevaar dreigt. Zo gaat het bij ons ook.
Zelfwerkzaamheid en volledig aanwenden van onze eigen gaven en vermogens is een vereiste in het leven.
Het leven kan voor sommigen een pijnlijk leerproces zijn, waarbij wij de inlossing van karmische schulden ook nog moeten betrekken.
Het is in zijn complexiteit echt niet makkelijk om alles te overzien en te bevatten.
Als wij accepteren dat het leven een leerschool is, een pelgrimstocht, dan is het makkelijker om actief mee te werken aan onze groei.
Wij hoeven dan niet zo nodig met ons hoofd tegen een muur te lopen om tot bezinning gebracht te worden.
God is Liefde en Hij wenst ons geen ellende toe. Indien wij kiezen voor de zuivere, smalle goede weg dan houdt dit altijd lijden in.
Zoals ik al aangaf in het hoofdstuk Evolutie betekent groeien lijden.
Lijden omdat wij steeds weer moeten veranderen, moeten loslaten wat vertrouwd was, moeten leren, verder moeten gaan.
Dit loslaten, overwinnen van moeilijkheden, onszelf leren kennen, kan pijn doen.
Bewust worden en willen groeien maakt het leven veel meer de moeite waard.

Het geeft innerlijke rust als wij beseffen dat het leven niet uit toevalligheden bestaat, geen toevallige tocht is van onze wieg naar ons graf.
Wij waren er al voor onze geboorte en wij zullen er zijn na onze stoffelijke dood.
Zij die er niet in willen geloven zullen verrast zijn als zij tot de ontdekking komen dat er geen dood bestaat.
Laat hun leven dan hopelijk zo verlopen zijn dat zij niet onaangenaam verrast zullen zijn.