Wat het leven ons wil leren

Leven is een afwisseling van actie en rust. Leven is groeien, ontplooien, laten groeien en ontplooien.
Wij moeten doen, handelen en ondergaan. De rust is nodig om lichaam en geest te laten herstellen van de inspanning en weer voor te bereiden op nieuwe actie.
Door om te gaan met problemen en die problemen te overwinnen groeien wij het meest.

Als wij weglopen voor problemen, dan zullen wij er steeds weer mee worden geconfronteerd.
Naarmate wij hardleerser zijn om deze problemen aan te pakken, zullen deze zich steeds nadrukkelijker aan ons opdringen. In die zin is het leven inderdaad een praktijkschool.
Toeval bestaat niet, het is de kapstok waar de mens alles aan ophangt dat hij niet kan of wil begrijpen.
De kunst is om te zien wat wij moeten leren uit gebeurtenissen. Hiertoe moet ons bewustzijn groeien. Iedereen krijgt hiertoe de kans in eigen tempo.
Dat is ook de reden dat alles zich in cycli voltrekt. Het is goed te vergelijken met het onderwijs op school. Wij kunnen pas overgaan of examen doen als wij de kennis daartoe hebben en een zeker punt van groei hebben bereikt.

Ons lichaam geeft signalen aan onze geest. Signalen die ons bewust moeten maken.
Pijn in maag en darmen kan inhouden dat wij het leven niet goed verteren.
De dikke darm heeft weer te maken met loslaten.
De gal en de lever met opgekropte agressie en boosheid. 'Gal spuwen' en 'Iets op de lever hebben' zijn bekende uitdrukkingen.
Pijn in de buik kan ook te maken met het niet voor zichzelf durven opkomen en onzekerheid.
Problemen met de keel hebben weer te maken met zich niet kunnen of durven uiten. Dit kan zowel creatief als verbaal uiten betekenen. 'Een brok in de keel hebben' weerhoudt of bemoeilijkt ons om te zeggen wat wij voelen en denken.
Ons hart heeft weer met gevoelens van liefde te maken.

Wij dienen dus alert te zijn welke signalen wij krijgen. Het is daarom niet verstandig om alsmaar pillen en poeders te nemen voor elk kwaaltje of ander vluchtgedrag te vertonen, zoals (teveel) eten en drinken etc.
Wij dienen ons af te vragen wat de diepere zin van een ziekte of lichamelijke klacht kan zijn.
Vraag u af: waarom heb ik nu behoefte aan een sigaret, aan eten of alcohol?
Leer uw werkelijke motieven kennen waarom u dit of dat doet.

Stel wij gaan naar ons werk en hebben haast. Het lijkt wel of ieder verkeerslicht op rood staat en overal langzame weggebruikers voor ons gaan rijden.
Wij kunnen hier echt enorm door geïrriteerd raken. Wij schieten echter niet sneller op.
Indien wij ontspannen blijven gaan wij net zo snel. Als wij tijd genoeg hebben lijkt het wel of alles meezit en zijn wij sneller ter plaatse.
De boodschap is duidelijk. Indien wij ons goed voorbereiden en de tijd nemen, blijven wij rustiger en komen net zo snel op de plaats van bestemming. Sterker nog, wij kunnen het gevoel hebben dat het sneller ging.
Overdrachtelijk gezien betekent dit dat wij ons rustig moeten laten meevoeren op de levensstroom.

Nemen wij het sprookje van Sneeuwwitje als voorbeeld. Aan dit sprookje kunnen wij in overdrachtelijke zin veel wijsheid ontlenen.
De boze koningin is ons egoïsme. Wij zijn steeds bezig met onszelf, steeds op zoek naar zelfbevestiging. De (onbewuste) drang in ons de beste, de knapste, rijkste etc. te zijn.
Als ons ego zijn zin niet krijgt of genegeerd wordt kan boosheid en jaloezie opwellen. Eigenschappen die het slechte in ons naar boven halen en onze geest vergiftigen.
Onze intuïtie en innerlijke stem vertellen ons dat er iets is dat mooier en veel meer de moeite waard is om te gaan zoeken.
Wij jagen en jachten door het leven. Status, macht, geld en andere uiterlijke opsmuk om ons prettig en geslaagd te voelen. De waarheid willen wij liever niet zien omdat dit onze plannen en ons zelfbeeld in te weg staat.
Die innerlijke stem, onze intuïtie, onze ware leiding en vraagbaak in het leven is de stem van de God de Vader.
God is het leven zelf dat in ons leeft, waardoor wij leven en bestaan. Dit deel van ons leeft eeuwig en kán niet gedood worden. Wat wij wel kunnen doen is die stem verstikken, ons van God de Vader afkeren, doen of hij niet bestaat en er geen acht op slaan.
Sneeuwwitje is die innerlijke zuiverheid en Godsvonk. Zij is niet dood gegaan door het eten van de giftige appel. Deze appel staat voor de verboden vrucht waarvan Eva at.
Overdrachtelijk gezien staat dit ook voor het verkeerde geestelijke voedsel dat wij tot ons nemen. De slechte films, de slechte boeken, de roddel en achterklap, onze zogenaamde ontspanning in disco's en (naakt)stranden, afkeer van religie en de zuivere waarheid.
Wij raken hierdoor vergiftigd en de onzuiverheid in ons neemt toe. Wij weten leugen en waarheid op een gegeven ogenblik niet meer te onderscheiden. Het ware en zuivere in ons, onze intuïtie en contact met God worden verstikt en lijken dood.
De 7 dwergen kunnen wij zien als de werkzaamheid van God in het leven. Van de 7 dwergen hadden velen gehoord, doch niemand had hen gezien of wist waar zij te vinden waren. De 7 dwergen werkten onkenbaar en onzichtbaar.
De 7 is het getal van God. Hij schiep het leven in 6 dagen en rustte de 7e dag. Het kruis van Jezus Christus heeft de verhouding 1:2:4 = 7. De maandelijks cyclus van de vrouw is 4 x 7 = 28 dagen. Zo zijn de maancycli en wellicht nog vele andere cycli verbonden met het getal 7.
Alleen sneeuwwitje vond intuïtief de weg naar de dwergen. De weg was moeilijk en gevaarlijk. Toch kwam zij er goed aan.
Zo is de weg naar onze oorsprong inderdaad een moeilijke, zware en smalle weg. Niemand weet precies hoe wij moeten gaan. Enkel onze diepere zuivere kern weet de weg intuïtief te vinden.
De prins kunnen wij zien als het leven dat zich tegen ons keert, de 'muur' die ons een halt toeroept en sneeuwwitje in ons wakker 'kust', weer tot leven wekt. Onze kern, onze intuïtie en gevoel worden weer tot leven gewekt en ons wordt getoond wat werkelijk de moeite waard is.

Velen zijn echter blind voor dergelijke signalen, zó oppervlakkig en onbewust als zij in het leven worden voortgedreven door van alles en nog wat.
Voor dit soort mensen kan het een echte zegen zijn als hen een halt wordt toegeroepen door het leven, ook al zullen zij dit zelf absoluut niet zo zien op dat moment.
Helaas is het voor veel mensen noodzakelijk dat zij tegen een 'muur' lopen en op zichzelf worden teruggeworpen. Door lijden en verdriet, door schade en schande worden zij wijs.
Wij dienen bewust te worden van deze levenslessen en deze te doorgronden. Ook van de lessen van andere mensen kunnen wij veel leren. Nooit is er een tijd geweest en er komt ook nooit meer een tijd waarin wij zóveel kunnen leren en moeten ondergaan in zulke korte tijd.

Wij dienen steeds te beseffen dat alleen wat wij hebben doorleefd, een deel van onszelf wordt en daardoor eeuwigheidswaarde krijgt.
Stap voor stap gaan wij omhoog. Eerst als wij de stap vooruit en daarbij horende les begrepen en doorleefd hebben, kunnen wij de volgende stap zetten.