Geven is groeien. Vasthouden is stilstaan

Geven betekent vooral doorgeven.
Wij hebben allemaal in meer of mindere mate de neiging om alles vast te houden. Wij hamsteren graag voor slechte tijden.
Het is natuurlijk niet verkeerd om voorbereid te zijn op toekomstige ontwikkelingen. De neiging te potten, bezit verzamelen en ‘op te stapelen’, nooit tevreden zijn en alsmaar méér willen hebben is wél verkeerd.
De toekomst is niet altijd zeker en kan ons behoorlijk veel onzekerheid en zelfs angst inboezemen.

Onze ademhaling is altijd een prachtige parabel als het om geven gaat.
Wij ademen in en ons lichaam neemt wat het nodig heeft en geeft terug wat het niet meer nodig heeft. Wij kunnen onze adem maar een beperkte tijd inhouden zonder problemen te krijgen. Wij geven dus onze adem als het ware door.
Ademhalen is een natuurlijk proces. Niemand twijfelt eraan dat er voldoende lucht is voor de volgende ademhaling.
Het zou geweldig zijn als wij in staat zouden zijn dit gegeven toe te passen op alles wat tot ons komt.

Nu hoeven wij echt niet alles weg te geven. Er dient een zeker evenwicht te bestaan tussen nemen en geven en de angst voor gebrek en armoede zou er niet moeten zijn.
Wij dienen als goede rentmeesters om te gaan met ons bezit. Alle tekorten op aarde zijn doorgaans kunstmatig veroorzaakt door de mens.
Schaarste betekent een hogere vraagprijs en meer rijkdom. Velen laten hun hebzucht de vrije loop en hebben nooit genoeg.
Armoede en gebrek worden heel vaak bewust gecreëerd om te kunnen heersen en manipuleren.
Bezit betekent ook macht, geeft status en een ‘goed’ gevoel. Goed staat tussen aanhalingstekens omdat dit goede gevoel een vals goed gevoel is. In het licht van onze evolutie is dat gedrag heel erg dwaas.
Is het niet opvallend dat arme mensen beter in staat zijn te delen dan rijke mensen. Het lijkt wel of bezit bezitteriger maakt, ja angst veroorzaakt het verworvene weer te moeten afstaan.

Alles begint in de geest en neemt eerst vorm aan in de geest.
Aanvankelijk losse gedachten concentreren zich en vormen steeds meer een vastomlijnd plan. Wij worden er steeds meer door vervuld en waar het hart vol van is loopt de mond over.
Wij uiten onze ideeën en gaan scheppen. Onze geest manifesteert zich in de stoffelijke wereld.
Zo dient het geven eerst in onze geest een vaste vorm aan te nemen en een natuurlijke eigenschap te worden. Geven wordt hierdoor een natuurlijk en ongedwongen proces.
Nemen en geven komen steeds meer in evenwicht op basis van vrijheid, waardoor het gevoel van verbondenheid en verantwoordelijkheid groeit.
Dit eenheidsgevoel beperkt zich niet enkel tot mensen. Ook met dieren en planten gaan wij ons meer verbonden voelen. Het is alsof wij gaan voelen wat dieren en planten nodig hebben.
Spreken met dieren, bomen en planten is eigenlijk niet het spreken tot die dieren, bomen en planten zelf. Het is spreken tot de Geest die hen geschapen heeft. Gods Geest, die in alles en iedereen leeft, waardoor alles en iedereen leeft en bestaat.
Ja, zelfs stenen kunnen dan praten. Er staat geschreven dat indien de mensen het Woord niet verkondigen de dieren dit zullen doen. Als alles en iedereen weigert zullen uiteindelijk de stenen Zijn Woord verkondigen.
Alles is Geest en heeft in de Geest vorm aangenomen. Uiteindelijk heeft het zich in de stoffelijke wereld gemanifesteerd.

De parabel met het wijnvat geeft aan hoe wij ons moeten instellen.
Er ligt geen deksel op het wijnvat. Dat betekent dat wij ons niet moeten afsluiten voor datgene wat op onze weg komt. Het is alsof wij een deksel op het vat leggen. Wij moeten de kansen die ons geboden worden grijpen, onze ‘cadeaus’ uitpakken en wijsheid toelaten.
Het is geen toeval dat sommige mensen geboren zijn voor geluk. Altijd hebben zij voldoende en altijd hebben zij op het juiste moment geld om iets aan te schaffen dat zij nodig hebben.
In hen wordt de bijbelse parabel waarheid, waarin wordt aangegeven dat de vogels zaaien noch maaien en geen gebrek lijden. Wij moeten het gaan zien, gaan geloven dat dit waar is.
De kraan van het wijnvat staat open. De wijn is beschikbaar voor anderen die dorst hebben.
Indien wij de kraan afsluiten zal de wijn uiteindelijk bederven en niemand heeft er iets aan. Uiteindelijk zullen wij zelf ziek worden van de bedorven wijn.
Sluiten wij het deksel en laten wij de kraan open dan loopt het vat leeg en wordt een woonruimte voor allerlei ongedierte.
Angst en ongeloof zijn geestelijke eigenschappen die blijheid en voorspoed wegdrukken en gebrek veroorzaken.

Een probleem is wel dat wij niet direct kunnen zien welke mensen hun bezit ‘gegeven’ is en welke mensen het zich hebben toegeëigend. Ons gevoel kan ons daar wel antwoord op geven.

God wil dat wij grote gevers worden. Geef en U zal gegeven worden is het devies.
Neem en U zal ontnomen worden kunnen wij er aan toevoegen.
Alles moet stromen en groeien. In de evolutie is er geen stilstand. Wij moeten niets trachten vast te houden.
Eens zal het ons toch tussen de vingers doorglijden omdat het niet kúnnen vasthouden.
Laten wij aan ons zelf werken om grote gevers te worden, zoals God wil, dan zal er uiteindelijk geen gebrek meer zijn op aarde.
Laten wij beginnen met het geven en delen van onze aandacht, onze kwaliteiten en onze raad.
Daarna volgt als vanzelf het geven en delen van onze materiële eigendommen.