Wat onze evolutie inhoudt.

Als wij eenmaal in een, voor ons gevoel, gunstige situatie zitten dan hebben wij de neiging om het zo te laten.
Wij willen alles vasthouden. Mensen die veranderingen willen doorvoeren worden gewantrouwd en soms zelfs als vijanden beschouwd.
De aarde is echter een praktijkschool, geen theorielokaal.
Om te groeien dienen wij het oude los te laten en ons te richten op het nieuwe.
Wij dienen voortdurend te veranderen; kleine en grote veranderingen. Als wij blijven stilstaan komt vroeg of laat het moment dat wij gedwongen worden te veranderen.
Dit geldt voor de hele schepping. Ook de aarde verandert voortdurend.
Meestal merken wij er niets van, doch soms zijn wij getuige van plotselinge veranderingen, zoals bij een aardbeving of vulkanische uitbarsting.
Met grote kracht en chaos wordt een stuk aarde herschapen.
In de hele schepping vinden wij 'lesmateriaal'. In het grote herkennen wij het kleine en omgekeerd. Wij moeten het leren zien en voelen.

Gaat heen en vermeerdert U betekent niet enkel dat wij ons moeten voortplanten. Het betekent ook dat wij onszelf 'meer waard' moeten maken.
Wij moeten met onze gaven, onze talenten woekeren, ermee werken, zodat zij in kracht toenemen en wij er nieuwe bijverdienen.
Wij kunnen zeer veel als wij willen en in onszelf geloven.
Indien wij onze gaven niet gebruiken dan bestaat de kans dat zij 'inslapen' en latent worden.
Wij raken onze handigheid kwijt en worden zwakker. Het werken aan onze ontwikkeling is absoluut niet aan onze leeftijd gebonden. Veel ouderen laten dat keer op keer zien.
De parabel in het Nieuwe Testament over de talenten slaat overdrachtelijk gezien ook op onze talenten.

Evolutie betekent groei en verandering.

Uit onszelf zijn wij doorgaans traag en niet snel bereid veranderingen aan te brengen.
Wij vinden het al snel goed. Doch hoe vaak horen wij niet van anderen die noodgedwongen grote veranderingen hebben moeten doorvoeren: “Het is het beste dat mij is overkomen”.
Wij kunnen ons hiervan bewust zijn en meewerken, of alles op zijn beloop laten en blijven zitten waar wij zitten.
In het laatste geval bestaat de kans dat het leven zich tegen ons keert en wij gedwongen worden veranderingen aan te brengen.

Er was een vrouw die op jonge leeftijd weduwe werd.
Haar man was een zorgzame, sterke persoonlijkheid.
Zij was een schuchtere, onzekere vrouw en voelde zich erg geborgen bij haar man.
Aan die geborgenheid ontleende zij steeds meer zelfvertrouwen.
Zij runden een boerenbedrijf, kregen enkele kinderen en alles ging zijn gangetje. Zij voelde zich zeer gelukkig.
Plotseling overleed haar man en zij stond er alleen voor met de nog jonge kinderen.
Een vreselijke periode brak aan. Een tijd van onzekerheid, verdriet en hard werken. De steun van haar man moest zij ontberen.
Door de problemen en het verdriet te overwinnen groeide zij uiteindelijk uit tot een sterke persoonlijkheid.
Zij was een gelovige vrouw die ervan overtuigd was dat alles Gods wil was geweest.
Zonder die ervaring zou zij die groei niet hebben gehad. Zij was dan blijven leven in de schaduw en sterkte van haar man.
Hieruit kunnen wij leren dat God soms gebeurtenissen wil of toelaat om ons te helpen groeien, ook al zien wij dat zelf absoluut niet zo.
Wij zijn nu eenmaal niet bij machte het geheel te overzien.
Een kind in het basisonderwijs overziet ook niet alles dat zij moet ondergaan tijdens de schoolfase.
Noodzakelijke veranderingen kunnen voor dat kind pijnlijk en moeilijk zijn.
“Waarom moet mij dit gebeuren?, Als er een God bestaat waarom laat Hij dit dan toe?”, vragen wij ons al snel af. Deze reactie is heel normaal.

Verandering is dus het sleutelwoord.

Het is echter zo dat opkomende ideeën en gevoelens iets te ondernemen vaak de kop worden ingedrukt.
Zulks kan verscheidene redenen hebben.
Het kan persoonlijke luiheid, gemakzucht of traagheid zijn.
Het kan ook zijn dat teleurstellingen uit het verleden een dergelijke houding hebben veroorzaakt. Deze ervaringen kunnen ons frustreren of het gevoel geven dat wij gefaald hebben.
Soms hebben wij dan een duw in de rug nodig om over een drempel heen te stappen.
Vergelijk het met een kind dat niet durft en zich zelfs verzet.
De ouder houdt dan letterlijk een hand in de rug van het kind als steun. Het kind wordt vertrouwen gegeven om door te gaan. Het verzet wordt liefdevol genegeerd.
Als het kind zijn schroom overwonnen heeft en doorzet is het later blij en gelukkig voor die stap. Het heeft meer zelfvertrouwen gekregen en is verder naar volwassenheid gegroeid.
Later is er die hand in de rug niet meer, althans niet letterlijk.
De steun is een andere, een woord, een blik, een klop op de schouder of een andere uiting van steun.
Wij dienen nu zelf knopen door te hakken, drempels te overschrijden en door te zetten.
Soms moeten wij hier risico’ s voor nemen, een sprong in het diepe wagen.
Zie het leven als een leer- en groeiproces zonder einde of stilstand. Het wordt dan makkelijker om tegenslagen en problemen te accepteren.
Ook al zien wij dat op dat moment niet zo, alles wat ons overkomt is ons gegeven uit de liefhebbende handen van God, onze Eeuwige Vader.
Alles is gericht op onze groei en bewuste terugkeer naar Hem.
Als wij vrijwillig leren en geloven, dan zal ons wellicht veel tegenslag bespaard blijven omdat wij niet met ons hoofd tegen een muur hoeven lopen om in te zien dat wij dienen te veranderen.

Van belang is dat wij alles wat ons aan geld en bezit is gegeven als levensmiddelen gaan zien.
Dat wij alle mensen die aan ons worden toevertrouwd in dit leven als medeleerlingen gaan zien, als onze broeders en zusters van die enorm grote mensenfamilie, die gesteund dienen te worden in hun leerproces.
Zie geld en goed als zuurstof en adem. Wij ademen in, ons lichaam neemt wat het nodig heeft en de rest wordt teruggegeven.
Wij kunnen de adem niet vasthouden omdat wij dan een groot probleem hebben.
Het leven is geven en nemen, alles in evenwicht, alles op zijn tijd.